Nawożenie siarką
Burak cukrowy posiada stosunkowo wysokie wymagania względem siarki, szczególnie w przypadku wysokoplonujących plantacji.
Jeszcze kilkanaście lat temu nawożenie siarką nie było traktowane jako odrębny element agrotechniki. Wynikało to z faktu, że rośliny otrzymywały znaczne ilości siarki z tzw. depozycji atmosferycznej. Emisje przemysłowe, które wówczas znajdowały się na bardzo wysokim poziomie, powodowały opad siarki wraz z deszczem, zasilając tym samym gleby w ten składnik. Dodatkowe źródło stanowiły popularne wówczas nawozy mineralne tj. siarczan amonu czy superfosfat. Obecnie sytuacja uległa zmianie. Zmiany w przemyśle, ograniczenie emisji, stosowanie wysokoazotowych, bezsiarkowych nawozów sprawiły, że dopływ siarki do gleby znacząco zmalał. Skłoniło to wiele gospodarstw do nawożenia siarką jako element agrotechniki.
W uprawie buraka cukrowego, kluczową rolę siarka odgrywa w kontekście efektywnego wykorzystania azotu. Przy niedostatecznej dostępności siarki azot nie jest w pełni wykorzystywany. W praktyce oznacza to zakłócenie dynamiki wzrostu rośliny, słabszy rozwój liści i ograniczoną fotosyntezę.
Zapotrzebowanie buraka cukrowego na siarkę określa się na poziomie 0,5-0,7 kg S na 1 tonę buraków. Należy jednak podkreślić, że gleby w zróżnicowanym stopniu są zasobne w ten składnik, co warto zweryfikować poprzez analizę glebową. Dodatkowo poziomy nawożenia siarką skorelowane są z poziomem nawożenia azotowego. Rekomendowany stosunek azotu do siarki wynosi około 8:1. Dlatego w praktyce przy nawożeniu azotem na poziomie 100 kg/ha rekomendowane jest zapewnienie 10-15 kg S.
Forma nawozu – najczęściej wykorzystywanymi nawozami są te zawierające siarkę w formie siarczanowej, która łatwo i bezpośrednio dostępna jest dla roślin. Kizeryt, nawozy wieloskładnikowe zawierające siarkę, RSM czy siarczan amonu. Określając dawkę nawozową należy zwrócić uwagę na jej formę, która często podawana jest jako trójtlenek siarki SO3. Podczas gdy zapotrzebowanie określamy w kilogramach czystej siarki. Przyjmuje się, że 1 kg S odpowiada około 2,5 kg SO3.
Termin aplikacji – siarka powinna być dostępna już dla młodych roślin buraka cukrowego. Odpowiednim terminem jest przedsiewna aplikacja, która zapewni efektywne wykorzystanie azotu w okresie rozwoju rozety liściowej.
Współczesna sytuacja w wyniku, której dopływ siarki do gleby znacząco się zmniejszył, a na pola trafiają wysokoskoncentrowane nawozy azotowe, zmusza gospodarstwa do wpisania siarki jako stałego elementu nawożenia. Pozytywnym aspektem jest duża dostępność produktów nazwowych, które stanowią źródło siarki, począwszy od nawozów typowo siarkowych po te wieloskładnikowe, które zawierają skorelowaną dawkę siarki względem azotu.
Poprzedni wpis