Nawożenie azotowe buraka cukrowego
Optymalne nawożenie azotowe to jeden z ważniejszych czynników mających wpływ na opłacalność uprawy buraka cukrowego. W przypadku tego składnika należy mieć na uwadze, że więcej wcale nie oznacza lepiej. Choć sam azot jest składnikiem plonotwórczym to jego nadmiar może negatywnie wpływać na końcowy plon oraz jakość samego surowca. Kluczowe znaczenie azot odgrywa w pierwszym okresie wegetacji buraka cukrowego, kiedy to roślina tworzy rozetę liściową, która w dalszej części odpowiada za procesy życiowe rośliny i rozwój korzenia spichrzowego, stanowiącego główny plon w uprawie buraka cukrowego.
Optymalne poziomy nawożenia azotem określane są w oparciu o zasobność stanowiska (najlepiej wykonując badania gleby metodą EUF) i oczekiwany plon, a jego poziom z reguły nie powinien przekraczać 110 kg N/ha. W praktyce plantatorzy stosują różne strategie nawożenia azotem. Część gospodarstw decyduje się na podanie całej dawki przedsiewnie – dotyczy to najczęściej stanowisk zasobnych o niższym poziomie nawożenia całkowitego. Natomiast kolejna grupa decyduje się na system dawek dzielonych. W systemie tym druga dawka stanowi zwykle 1/3 całkowitego poziomu nawożenia.
W przypadku systemu dawek dzielonych kluczowe znaczenia ma termin oraz warunki podania nawozu. Nawożenie pogłówne powinno być przeprowadzone stosunkowo wcześnie tj. w fazie 2-3 pary liści buraka, aby nawóz mógł przemieścić się w profilu glebowym i stać się dostępnym dla rośliny w momencie intensywnego wzrostu rozety liściowej. Zbyt późne lub nadmierne nawożenie azotem skutkuje intensywnym i długotrwałym wzrostem liści ograniczając masę, jakość korzeni oraz poziom zawartego w nich cukru.
Nie mniej ważne od samego terminu są warunki aplikacji. Azotowe nawozy mineralne powinny zostać podane na wilgotną glebę lub przed spodziewanymi opadami, co pozytywnie wpływa na rozpuszczalność i dostępność składnika oraz ogranicza jego straty.
W nawożeniu pogłównym ważnym elementem jest również dobór formy nawozu. Buraki cukrowe najlepiej reagują na azot w formie azotanowej-NO3 i amonowej -NH4, które są szybko dostępne dla roślin w pierwszej fazie budowania rozety liściowej. W nawożeniu pogłównym powinno unikać się formy amidowej obecnej min. w moczniku która, aby stać się dostępną dla rośliny musi przejść w glebie proces przemiany do formy amonowej i azotanowej. Zabuża to rozwój rozety liściowej i negatywnie wpływa na prawidłowy rozwój korzenia spichrzowego. Skuteczność nawożenia pogłównego zależy przede wszystkim od właściwego terminu, odpowiednich warunków wilgotnościowych oraz trafnego doboru formy nawozu. Przestrzeganie powyższych zasad pozwali roślinom buraka cukrowego efektywnie wykorzystać azot w celu budowy wysokiego plonu i wysokiej polaryzacji.
Poprzedni wpis