W jakich warunkach burak poradzi sobie z brakiem opadów?
Tegoroczna wiosna w wielu regionach przebiega pod znakiem ograniczonej lub umiarkowanej ilości opadów i narastającego deficytu wilgoci w glebie. Objawy deficytu czy nawet suszy są widoczne wśród wielu upraw, szczególnie tych cechujących się mniejszym systemem korzeniowym wykorzystującym zasób wilgoci zgromadzony w górnej warstwie profilu glebowego. W warunkach braku opadów burak cukrowy ma jednak przewagę i potwierdza, iż jest uprawą bardziej odporną na okresowe niedobory wody niż wiele innych upraw rolniczych. Cechę tą zawdzięcza szybko rozwijającemu się systemowi korzeniowemu (w optymalnych warunkach system korzeniowy sięga 1m po 40 dniach od wschodów), który pozwala na wzrost rośliny w chwilowych okresach niedoboru wody.
W warunkach ograniczonej dostępności wody wielu plantatorów decyduje się na wsparcie plantacji odżywianiem dolistnym, które przynosi zamierzone efekty w przypadku odpowiedniego doboru makro i mikroelementów. Optymalne zaopatrzenie buraków w takie pierwiastki jak potas, bor, magnez, mangan, krzem czy cynk wspiera funkcjonowanie procesów fizjologicznych oraz pomaga roślinom przeciwstawiać się krótkotrwałym okresom suszowym.
- Potas – pierwiastek najważniejszy dla gospodarki wodnej, reguluje pracę aparatów szparkowych i utrzymanie turgoru roślin. Zapotrzebowanie buraka cukrowego na potas jest duże i nawożenie dolistne powinno być traktowane tylko i wyłącznie jako element uzupełniający;
- Magnez – przy niskich temperaturach i niedoborze wody jego pobieranie jest utrudnione. Charakterystycznym objawem niedoboru magnezu jest chloroza między nerwami starszych liści. Magnez wspiera proces fotosyntezy oraz ogranicza degradację chlorofilu;
- Bor – odpowiada za rozwój korzenia spichrzowego, transport składników odżywczych oraz prawidłowy rozwój rozety liściowej. Bor jest pierwiastkiem, który z niewielkich ilościach występuje w glebie, dlatego musi być udostępniany roślinom buraka cukrowego w nawożeniu dolistnym. Zalecany poziom nawożenie borem to 300-600 g/ha w dawkach dzielonych;
- Mangan – podobnie jak Mg wspiera proces fotosyntezy oraz ogranicza degradację chlorofilu. Na glebach o wysokim pH oraz podczas suszy często pojawiają się przejściowe objawy jego niedoboru. Widoczne są wówczas jasne przebarwienia między nerwami młodych liści. Sugerowany poziom nawożenia manganem to 600-1000 g/ha;
- Cynk, miedź, molibden – pierwiastki rzadziej stosowane jako podstawa nawożenia, ale są obecne w odżywkach wieloskładnikowych. Są istotnym dodatkiem pozytywnie wpływającym na rozwój roślin, plon i jego parametry;
- Krzem – odpowiada za wolniejsze odwodnienie tkanek, dłuższe utrzymanie turgoru, regulację pracy aparatów szparkowych.
W warunkach suszy nie powinniśmy nadmiernie stymulować rozwoju rozety liściowej, dlatego ostrożnie należy podchodzić do zabiegów, w skład których wchodzą wysokie dawki azotu. Azot silnie stymuluje wzrost rozety liściowej, które wiążą się z dużym zapotrzebowaniem na wodę w okresie jej ograniczonej dostępności.
Obecny sezon, podobnie jak poprzednie pokazuje, że burak cukrowy pozostaje w dalszym ciągu najbardziej stabilną rośliną w płodozmianie zdolną do rozwoju w warunkach okresowych stresów wodnych. Wspierając powyższą cechę działaniami agrotechnicznymi warto sięgać po rozwiązania efektywnie wspierające kondycje roślin zamiast pobudzać do intensywnego wzrostu. Odpowiednie odżywienie plantacji w wyżej wymienione makro i mikroelementy pozwoli na wykorzystanie jej pełnego potencjału i przygotuje rośliny do dalszej części sezonu.
Poprzedni wpis